تو را باید کجایِ این نوشته بگذارم تا تمامِ آنچه هستی را ثابت کند. نه این قرار نیست عاشقانه ای برایِ تو باشد. این هفت شبانه روز طول کشید تا همه چیزت را یک جا جمع کند و نشد. فرقی نمی کند عاشقت باشم یا متنفرت. هردو یکی می شود وقتی هفت شبانه روز طول می دهم تا همه چیزت را یک جا جمع کنم. من را یادِ مرده ای کنارِ ساحلِ جزیره ای کشف نشده می اندازی که آبِ دریا شن و ماسه ها را می چپاند تویِ دهنش. نمی  دانم چرا. شاید چون دوست دارم مرده ای باشی کنارِ ساحلِ جزیره ای کشف نشده و سالها بگذرد و تو آنجا بی اختیار شن و ماسه تف کنی. تف کنی؟ نه...مساله همین است. هیچ  کاری نمی کنی. هیچ کاری از دستت برنمی آید. همه چیزت مردگی است. دریا مسخره ات می کند. آشفتگی ات را می شورد و باز می اندازد به جانت. دستت می اندازد و خراشِ ناخن هایش فرو می رود تویِ چشم هایِ از حدقه در آمده ات. هیچ کاری از دستت برنمی آید. دست هایت را شن و ماسه ها بلعیده اند. کاش بودم نزدیکِ بدنِ نیمه جانت تا به نفس هایِ آخرت گوش دهم و با لوندی هایی که دوست داشتی بپرسم: جانم؟ جانم؟ جان دادن و گرفتن...مساله این است. می دانی؟ مردن ات بیشتر از یک لحظه است. اول پاهایت جان می دهد. ناخن های خوش تراش و یک دست ات کبود می شوند و خون می میرد زیرِ پوستت و بالا می آید تا به چشمهایِ از حدقه در آمده ات برسد. کاش بودم شنِ پشتِ پلک هایت را پاک کنم تا بهتر ببینی ام که نشسته ام و جانم جانم هایم پوزخند می زنند به جان دادنت. جانم به تو آغشته است و موهای خیسم را خدایان بر سینه ات می ریزند و تو را خواب می کنند. نه، اینجا تمام نمی شود. مردن ت بیشتر از یک لحظه است. دوست دارم جنازه ای باشی رویِ دوشِ نعش کشِ خسته ای که راهش را گم کرده و نعش ها را یکی یکی تف می کند تویِ ممنوعه ترین جنگلِ ممکن که قبیله هایی دارد که مرده ها را زنده می کنند. بعد برده شان می کنند تا برای شان دورِ آتش برقصند و برقصند و آنقدر برقصند تا پاهای شان تاول بزند و خون بمیرد لایِ ناخن هاشان. تو با آن ناخن های خوش تراش  و یک دست حتما جذاب می شوی. کاش بودم رقصت را ببینم. برایت کِل می کشیدم و دست می زدم. شاید گاهی هم داد می زدم دستت را بالاتر بگیرد. بچرخ...بچرخ...تندتر...تندتر...تو شیرِ بیشه ی بارانی منی...یک نفس ...نفس...نفس.دوست دارم آخرین نفس هایت باشد و دستت به چیزی که می تواند نجاتت دهد نرسد و تقلاهایت تویِ مِه گرفتگیِ چندثانیه ایِ زمین پنهان بماند. می دانستی زمانی مِه تمامِ کره ی زمین را می گیرد؟ نه...نمی دانستی. از آن پدیده هایِ نادرِ طبیعی بود که هیچ کس حتی حدس هم نمی زد اتفاق بیفتد. خورشید گرفتگی...ماه گرفتی...و حالا هم مه گرفتگی. کسی چه می داند. شاید اولین مرده ای باشی که باد می بردش. پروازش می دهد و دوباره به زمین می زند و مثلِ عقابی که طعمه ش را گم کرده باز هجوم می برد و چنگ می اندازد زیرِ بازوهایش و باز...باز...عقاب... چه فرقی می کند. تکه تکه ت می کنند و زمین ت می زنند تا کرکس ها باز تکه تکه ت کنند و ناخن هایِ خوش تراش و یک دست ت را آهسته آهسته بجوند و آن وقت عور بر سینه ام می افتی و من می خوابانمت. دوست دارم به 7 سالگی ات برگردی و من بادکنک را تویِ دستت بترکانم و هفت شبانه روز گریه کنی و شبِ آخر کوری ات را با بادکنک هایِ رنگارنگ جشن بگیرم. کوریِ چشم هایِ از حدقه درآمده ات را با خونی که زیرِ ناخن هایِ خوش تراش و یک دست ات می میرد جشن بگیرم. دست هایی که چنگ زده اند به ماسه ها و سعی کرده اند طوری وانمود کنند که انگار از مرگ نمی ترسند و هیچ تقلایی برایِ بیشتر زنده ماندن نکرده اند را جشن بگیرم. تمام شدنت را با یک قصرِ شنی جشن بگیرم. ماندنت را با یک ساعتِ شنی جشن بگیرم تا نتوانی چشم ببندی رویِ حرکتِ زمین و مردگی هایِ خودت. میم نون الف هستم. سلام. با همه ی اینها، متاسفانه، به شدت زنده هستی و این من را آزار می دهد. باید بدانی تدفین دسیسه است. قبر دسیسه است. عزاداری دسیسه است. بیا، من مرده ات را بهتر به آب و باد و خاک می سپارم. بیا، می رویم به مراسمِ خاکسپاریِ یک ثانیه ی دیگر و از هوش می برم ت. سرودشان تمام نشده، می برم ت.  مرده باد و زنده بادِشان...تا باد نوزیده باز جشنِ دورِ آتشِ قصرِ شنیِ ساعتِ شنی را ببرد، از هوش می...

تو را باید کجایِ این نوشته بگذارم تا تمامِ آنچه ...آنچه هستی را ثابت می کند مرده ایست که نمی تواند خودش، خودش را چال کند و پنهان شود.  7 سالم بود و 7 شبانه روز به این فکر کردم قایم باشک یا موشک؟ 7 سالِ بعد فهمیدم فرقی نمی کند و من موشک را انتخاب کردم. موشکهایی که دنبالِ هدف بودند. من هیچ وقت هدفی نداشتم. آنها را رویِ برهوت هایِ خوش تراش و یک دست می انداختم و مهماتم که تمام می شد خودم را می زدم به کوهی، صخره ای، چیزی. من حتی مهمات هم نداشتم. هیچ چیزی مهم نیست حتی اگر خلافش ثابت شود. آنچه هستی را ثابت می کند، هنوز کشف نشده. مثلِ جزیره ای که نعش ت را هر روز رویِ دوشش می کشد و قبیله ای که مرده ها را زنده می کنند و مه ای که قرار است تمامِ زمین را ببلعد و موشکی که قرار است به هدف بخورد و بشریت را نجات دهد. فلسفه ی زنده ماندن قایم باشکِ ابدیِ ماست  که تو دستت به من نرسد و من دستم به تو نرسد و دستت بیندازم و چنگ بزنم به تمامِ تصاویرِ خوش تراش و یک دست ات تویِ ذهنم و فرقی نمی کند عاشقت باشم یا متنفرت.این هنوز چیزی را ثابت نمی کند.

پ.ن: میم نون الفِ لعنتی این روزها حسابی قرمز است و خخخخخخ مقدمه ایست برایِ یک گازِ وحشیانه و ایتالیایی تویِ خیابانِ هارلم :)

نکته: همه ی کج نوشته ها برگرفته از شعرِ "از هوش می" رضا براهنی است با کلی دخل و تصرف!

خواهش نوشت: اگر خیلی وقت است من را می خوانید حتما می دانید که دومین وبلاگم بویِ خاکِ باران خورده بود. متاسفانه آرشیوم را گم کردم. اگر کسی حداقل بخشی از مطالب را نگه داشته لطفا از طریق ایمیل به من اطلاع دهد. به خصوص پستی که دیالوگ بین یک زن و مرد بود که الان اسمش خاطرم نیست!  مرسی.